دوشنبه 1 مرداد 1397 | Monday 23 July 2018

 

 

🔴 سال ١٣٦٦ که تازه وارد دانشگاه تهران شده بودم، مسیر خانه تا دانشگاه را با اتوبوس و مینی بوس طی می کردم. در سالهای نخستین دانشگاه هنوز جداسازی در اتوبوسها انجام نشده بود و زن و مرد با هم در اتوبوس می نشستند. اول صبح زمان شلوغی بود. اتوبوسها و مینی بوسها پر بودند و معمولاٌ به دلیل نداشتن جا در بعضی ایستگاهها توقف نمی کردند. در آن اتوبوسهای شلوغ، زمانی که خانمی سوار می شد، آقایان از صندلی بلند می شدند و جای خود را به او می دادند. معمولاٌ جوانان این کار را می کردند اما بعضی اوقات جوانتر ها دیرتر می جنبیدند و ناگاه می دیدیم که مردان سپید موی از جا بر می خاستند تا خانمها بنشینند. جوانانی که مرتب در این مسیر تردد می کردند دیگر یاد گرفته بودند که بهتر است روی صندلی ننشینند تا جا برای خانمها و مسن تر ها باشد. در آن اتوبوسهای شلوغ و پرازدحام، قانون احترام به زنان و سالخوردگان بطور نانوشته رعایت می شد، هم حرمتها سرجای خودش بود و هم کسی به کسی کاری نداشت.

🔵دو سال بعد، طرح جداسازی اتوبوسها اجرا شد. یادم می آید که بخش عقب اتوبوس به خانمها اختصاص پیدا کرد و با نرده از بخش جلو جدا شد و در پشت هم مربوط به خانمها بود. داستان یواش یواش تغییر کرد. اگر خانمی می خواست در ایستگاهی پیاده شود یا باید با صدای بلند راننده را مطلع می کرد یا به واسطه ی مردی که وسط اتوبوس ایستاده بود پیام خود را به راننده می رساند. وقتی که خانمها سوار اتوبوس می شدند راننده از آنها می خواست که بلیط خود را دست به دست کنند تا به او برسد و طبیعتاٌ این کار هم وظیفه ی آقایانی بود که وسط اتوبوس ایستاده بودند. بعضی وقتها که اتوبوس خیلی شلوغ بود بلیطها وسط جمعیت ناپدید می شد! یک شیر پاک خورده ای آنها را به جیب می زد و تا صدای راننده درآید در ایستگاه بعدی پیاده می شد. بعضی اوقات هم در همان شلوغی، تا خانمها بیایند سوار شوند راننده در را می بست و صدای جیغ خانمی که وسط در مانده بود بلند می شد.

⚫️امروز که به ٣٠ سال پیش بر می گردم می بینم که حکایت زنان جامعه ى ما حکایت همان اتوبوس است. در قرارداد اجتماعی ما، جای زنان هنوز در انتهای اتوبوس جامعه تعبیه شده است و درست مانند اتوبوس شرکت واحد اندازه اش هم کوچکتر از بخش جلویی است. در اتوبوس جامعه ی ایرانی این نرده ی نامرئی باعث شده که راه زنان به جلوی اتوبوس مسدود شود. کم اند زنانی که توانسته اند خود را به جلوی اتوبوس برسانند. هنوز زنان در تحقق خواسته هایشان باید بلیط خود را به مردانی بدهند که واسطه ی بین آنان و راننده ی اتوبوس است و البته بعضی وقتها این بلیطها در جیب مردی جای می گیرد و به دست راننده نمی رسد. در اتوبوس جامعه ی ایرانی، مردان دیگر فراموش کرده اند که باید برخیزند و جای خود را به خانمها بدهند، حتی اگر بخش عقب اتوبوس پر باشد و در بخش جلو صندلیهای خالی وجود داشته باشد، زنها با حسرت باید به آن صندلیهای خالی نگاه کنند و مردان، بی تفاوت به شلوغی پشت اتوبوس، نگاهی هم به عقب نیاندازند.

🔴در جامعه ی ایرانی زنان مجبورند از همان در پشت سوار و بعد هم پیاده شوند. بعد از همه ی این سالها آنان فهمیده اند که بهتر است برای پیاده شدن داد بزنند تا راننده صدای آنها را بشنود یا از مردانی که در "وسط" اتوبوس ایستاده اندکمک بگیرند.

🔵اما مردان ایرانی هم که بر صندلیهای جلویی نشسته اند دیگر پشت سرشان را نمی بینند. تا وقت پیاده شدنشان برسد بر همان صندلیها می نشینند. دیگر هیچ سالخورده ای به کسی برای نشستن تعارف نمی کند. او تا ایستگاه آخر سرجایش است.

⚫️اتوبوس جامعه ی ایرانی بعد از این همه سال نیاز به تغییر دارد. برخی از صندلیهای جلو جای زنان است، چاره این است که میله ی حائل برداشته شود تا زنان هم جای مناسبی در جلوی اتوبوس بیابند. اتوبوس جامعه ی ایرانی باید به این فکر کند که همیشه هم نباید راننده اش مرد باشد، زن هم می تواند این کار را بکند. در اتوبوس جامعه ی ایرانی هر کس باید خودش بلیط را به راننده بدهد، واسطه لازم نیست. در اتوبوس جامعه ی ایرانی زنان باید بتوانند از در پشت سوار و از در جلو پیاده شوند. در اتوبوس جامعه ی ایرانی راننده باید صدای همه را بشنود و لازم نباشد که کسی فریاد بزند. و بالاخره در اتوبوس جامعه ی ایرانی هیچ زنی نباید لای در بماند. این اتوبوس باید همه را مانند هم به مقصد برساند، زیرا به همه ی مسافرانش تعلق دارد.

✅به امید روزی که هرکسی درجای خود بنشیند

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
بازخوانی کپچا


اخبار

ارتباط با ما

00000000

00000000

info@zandad.com

ارتباط با مسولان خبرگزاری

Template Design:Joomla