از پدرتان در آسمان درخواست کنید

سوال کنید، که به شما داده خواهد شد. بطلبید، که خواهید یافت. بکوبید، که برای شما باز کرده خواهد شد. زیرا هر که سوال کند، یابد؛ و کسی که بطلبد، دریافت کند؛ و هر که بکوبد، برای او گشاده خواهد شد؛ و کدام آدمی است از شما، که پسرش نانی از او خواهد؛ و سنگی بدو دهد؟ یا اگر ماهی خواهد، ماری بدو بخشد؟ پس هرگاه شما که شریر هستید، دادن بخششهای نیکو را به اولاد خود می‌دانید، چقدر زیاده، پدر شما که در آسمان است، چیزهای نیکو را به آنانی که از او سوال می‌کنند، خواهد بخشید! لهذا آنچه خواهید که مردم به شما کنند، شما نیز بدیشان همچنان کنید، زیرا این است تورات و صُحف انبیا.
وقتی بازمی‌ایستید و می‌نگرید که خدا بی‌نهایت قدرتمند، و آن‌قدر تواناست که هر کاری را که خشنودش سازد، به‌جا می‌آورد؛ وقتی بازمی‌ایستید و می‌نگرید که او بی‌نهایت عادل است، که تنها راستی به‌جا می‌آورد؛ وقتی بازمی‌ایستید و می‌نگرید که او بی‌نهایت نیکوست، و هرچه انجام می‌دهد، کاملاً نیکوست؛ وقتی بازمی‌ایستید و می‌نگرید که او بی‌نهایت حکیم است، و همواره بدون هیچ کم و کاستی می‌داند که چه چیزی درست و پسندیده است؛ وقتی بازمی‌ایستید و می‌نگرید که او بی‌نهایت سرشار از محبت است؛ و در قدرت و عدالت و نیکویی و حکمتش، تا جایی که ممکن باشد، شادی جاودانۀ محبوبانش را افزون می‌سازد؛ وقتی بازمی‌ایستید و همۀ اینها را می‌نگرید، آن‌گاه، دعوت سخاوتمندانۀ چنین خدایی که ما را می‌خواند تا چیزهای نیکو را از او درخواست کنیم؛ و وعده می‌دهد که آنها را عطا خواهد نمود، آن‌قدر شگفت‌انگیز خواهد بود، که نمی‌توانید تصورش را کنید.
فاجعه‌ای به نام دعا نکردن

یکی از فاجعه‌ها در کلیسا، که اگرچه عمر کوتاهی خواهد داشت، اما در جای خود، فاجعه‌ای عظیم و چشمگیر به حساب می‌آید، این است که ما چندان تمایلی به دعا کردن نداریم. عالی‌ترین دعوت عالم، به ما ارزانی شده، اما قابل درک نیست که چرا پیوسته از آن رویگردان بوده، و به سوی چیزهای دیگر می‌رویم! همان‌طور که خدا ما را به بزرگ‌ترین ضیافت دعوت نمود؛ و ما در پاسخ، چنین گفتیم: «مزرعه‌ای خریده‌ام؛ و ناچار باید بروم آن را ببینم.» و یا «پنج جفت گاو خریده‌ام، می‌روم تا آنها را بیازمایم.» و یا «زنی گرفته‌ام؛ و از این سبب، نمی‌توانم بیایم» (لوقا ۱۴:‏۱۸-‏۲۰).
تمایلی تازه برای دعا کردن

پیش از این، چنین بود. اما اکنون دعای من این است که خدا از این پیغام، و از کلام عیسی در متی فصل ۷، و از دیگر چیزهای موثر در زندگی‌تان استفاده کند، تا در سال ۲۰۰۷، تمایلی تازه در شما ایجاد نماید، تمایلی که یارای مقاومت در برابرش را نداشته باشید؛ و امیدوارم وقتی آیات امروز را بررسی می‌کنیم، از خدا بخواهید تا این تمایل به دعا را در شما به ثمر رساند.
ما بررسی خود را در دو مرحله انجام می‌دهیم. در مرحلۀ نخست، به متی ۷:‏۷-‏۱۱ مراجعه کرده، تا هشت مورد تشویق به دعا را که در آن آیات عنوان شده، بررسی نماییم؛ و در مرحلۀ دوم، سعی می‌کنیم به این پرسش پاسخ دهیم که چگونه باید این وعده‌ها که وقتی درخواست کنیم، به ما داده خواهد شد؛ و وقتی بطلبیم، خواهیم یافت؛ و وقتی بکوبیم، در به رویمان گشوده خواهد شد را درک نماییم؟
هشت کلام تشویق کننده دربارۀ دعا، از زبان عیسی

از این هشت وعده، شش موردش، صریح و روشن بوده، ولی دو موردش، مفهومشان را در خود نهفته دارند. برای من واضح و بدیهی است که هدف اصلی عیسی در این آیات، این است که ما را تشویق نموده، و انگیزه بخشد تا دعا کنیم. او می‌خواهد ما دعا کنیم. پس در این راستا، چگونه ما را تشویق می‌کند؟
۱. او ما را به دعا کردن دعوت می‌کند

او سه مرتبه ما را دعوت می‌کند که دعا کنیم. یا به عبارتی، اگر با دیدۀ محبت بنگریم، سه مرتبه به ما حکم می‌کند که دعا کنیم؛ یعنی آنچه نیاز داریم را از او درخواست نماییم. این تعدادِ دعوتهاست که توجه ما را به خود جلب می‌کند. آیات ۷-‏۸: «سوال کنید، که به شما داده خواهد شد. بطلبید، که خواهید یافت. بکوبید، که برای شما باز کرده خواهد شد. زیرا هر که سوال کند، یابد؛ و کسی که بطلبد، دریافت کند؛ و هر که بکوبد، برای او گشاده خواهد شد.» او این دعوت را تکرار می‌کند، تا به ما بگوید: «من مقرر کرده و منظور داشتم که دعا کنید.» من می‌خواهم که شما چنین کنید. آنچه نیاز دارید را از پدرتان درخواست نمایید. برای کمکهایی که نیاز دارید، از پدرتان یاری بجویید. درِ خانۀ پدرتان را بکوبید، تا در را بگشاید؛ و آنچه نیاز دارید را به شما ببخشد. سوال کنید، بطلبید، بکوبید. من سه مرتبه شما را دعوت می‌کنم، چرا که واقعاً می‌خواهم از یاری پدرتان بهره‌مند گردید.
۲. او ما را وعده می‌دهد، اگر دعا کنیم

حتی بهتر، و حیرت‌آورتر از آن سه دعوت، این هفت وعده می‌باشند. آیات ۷-‏۸: «سوال کنید، که به شما داده خواهد شد [شماره ۱]. بطلبید، که خواهید یافت [شماره ۲]. بکوبید، که برای شما

باز کرده خواهد شد [شماره ۳]. زیرا هر که سوال کند، یابد [شماره ۴]؛ و کسی که بطلبد، دریافت کند [شماره ۵]؛ و هر که بکوبد، برای او گشاده خواهد شد [شماره ۶].» و سپس در انتهای آیۀ ۱۱ (شماره ۷): «چقدر زیاده، پدر شما که در آسمان است، چیزهای نیکو را به آنانی که از او سوال می‌کنند، خواهد بخشید!»
هفت وعده: به شما داده خواهد شد. خواهید یافت. برایتان گشوده خواهد شد. آن که سوال کند، به او داده خواهد شد. آن که بطلبد، یابد. آن که بکوبد، در به رویش گشوده خواهد شد. پدرتان شما را چیزهای نیکو خواهد بخشید. شکی نیست که منظور از این ترتیب سخاوتمندانۀ وعده‌ها، آن است که به ما بگوید: تشویق شوید که بیایید. به درگاه او دعا کنید. دعای شما بیهوده نیست. خدا با شما بازی نمی‌کند. او اجابت می‌کند. وقتی دعا می‌کنید، او شما را چیزهای نیکو می‌بخشد. دلگرم باشید. در سال ۲۰۰۷، اغلب دعا کنید، پیوسته دعا کنید، با اطمینان دعا کنید.
۳. خدا در سطوح مختلف، خود را در دسترس قرار می‌دهد

عیسی نه تنها با شماری دعوت و وعده، بلکه با سه گونه دعوت مختلف، ما را تشویق می‌نماید. به بیان دیگر، حتی اگر همیشه حضور خدا را به یک شکل احساس نمی‌کنید، اما او در دسترس بوده، و حاضر است به شما پاسخ مثبت دهد.
سوال کنید. بطلبید. بکوبید. اگر پدری در کنار فرزندش حضور داشته باشد، آن فرزند آنچه را که نیاز دارد، از پدرش درخواست می‌کند. اگر پدر در جایی از خانه حضور داشته باشد، که دیده نشود، فرزندش او را می‌جوید تا نیازش را با او در میان بگذارد. اگر فرزند، پدرش را بجوید؛ و او را در اتاقی در حال مطالعه، و پشت درِ بسته بیابد، در را می‌کوبد، تا به نیازش رسیدگی شود. به نظر می‌رسد نکته این باشد که خواه، خدا آن‌قدر نزدیک باشد که در یک آن، او را بیابید، خواه تا حدودی نزدیک باشد؛ و خواه آن‌قدر دور باشد که دیده نشود؛ و حتی موانعی هم بر سر راه باشد، اما او خواهد شنید؛ و شما را چیزهای نیکو خواهد بخشید، چرا که فقط به درگاه او آمدید، نه کسی دیگر.
۴. هر که سوال کند، به او داده خواهد شد

عیسی این نکته را روشن می‌سازد که هر که سوال کند، به او داده خواهد شد، نه اینکه فقط به برخی داده خواهد شد. این حقیقتی است که عیسی به وسیلۀ آن، ما را تشویق به دعا می‌کند. آیۀ ۸: «زیرا هر که سوال کند، یابد؛ و کسی که بطلبد، دریافت کند؛ و هر که بکوبد، برای او گشاده خواهد شد.» وقتی او در آیۀ ۸، واژۀ «هر که» را می‌افزاید، قصد دارد بر شک و تردید ما غلبه کند، چرا که ما فکر می‌کنیم دعا برای دیگران کارساز است، نه برای ما؛ و البته عیسی در اینجا روی سخنش با فرزندان خداست، نه با همۀ انسانها. اگر عیسی منجی ما، و خدا پدر ما نباشد، این وعده‌ها از آنِ ما نخواهند بود.
انجیل یوحنا ۱:‏۱۲ می‌فرماید: «به آن کسانی که او را قبول کردند، قدرت داد تا فرزندان خدا گردند؛ یعنی به هر که به اسم او ایمان آورد.» برای اینکه فرزند خدا گردیم، باید به پسر خدا؛ عیسی مسیح؛ یعنی کسی که این صلاحیت را به ما می‌بخشد که فرزندخوانده شویم، ایمان آوریم. این وعده‌ها برای فرزندان خدا است.
اگر هر یک از کسانی که به عیسی ایمان می‌آورد، از پدرش درخواست کند، چیزهای نیکو را از او خواهد یافت. منظور این است که در مورد هیچ‌یک از فرزندانش، استثنایی وجود ندارد. عیسی به همۀ فرزندان خوش‌آمد می‌گوید؛ و از همه می‌خواهد که بیایند. مارتین لوتر، انگیزه بخشیدنِ عیسی در این آیات را این‌گونه می‌دید:
او می‌داند که ما دودل و کمرو هستیم؛ و خود را لایق و درخور نمی‌دانیم که نیازهایمان را به حضور خدا ببریم . . . ما فکر می‌کنیم خدا آن‌قدر عظیم، و ما آن‌قدر کوچکیم، که این جرأت را به خود نمی‌دهیم که دعا کنیم . . . به همین دلیل است که عیسی می‌خواهد چنین پندارهای سرشار از تردید را از ما بزداید؛ و شکهایمان را برطرف سازد، تا با دلیری و اطمینان پیش رویم» (موعظۀ سر کوه، ترجمه‌ای از یاروسلاو پلیکان. جلد بیست و یکم از کتاب «کارهای لوتر» [کُنکوردیا، ۱۹۵۶]، صفحۀ ۲۳۴).
۵. ما نزد پدرمان می‌آییم

ما در لفافه به این موضوع اشاره کرده‌ایم، حال بیایید صریح و روشن، و با قدرتی که در بیان این مهم وجود دارد، آن را مطرح سازیم: وقتی به واسطۀ عیسی، به نزد خدا می‌آییم، در واقع، به نزد پدرمان می‌آییم. آیۀ ۱۱: «پس هرگاه شما که شریر هستید، دادن بخششهای نیکو را به اولاد خود می‌دانید، چقدر زیاده، پدر شما که در آسمان است، چیزهای نیکو را به آنانی که از او سوال می‌کنند، خواهد بخشید!» واژۀ «پدر»، برای عیسی عنوانی سطحی و معمولی نبود. این یکی از عظیم‌ترین حقایق است. خدا پدر ماست؛ و پیامد پدر بودنش این است که او هرگز و هرگز، چیزی را به ما نمی‌دهد که به ضرر ما باشد. او هرگز چنین نمی‌کند. او پدر ماست.
۶. پدر آسمانیِ ما بهتر از پدر زمینیِ ماست

سپس عیسی با نشان دادن این حقیقت که پدر آسمانیِ ما بهتر از پدر زمینیِ ماست؛ و به یقین که بسی فراتر از آ

نها، چیزهای نیکو می‌بخشد، ما را به دعا کردن تشویق می‌کند. در پدر آسمانی‌مان، بر خلاف پدر زمینی‌مان، هیچ شرارتی وجود ندارد.
و باز هم آیۀ ۱۱: «پس هرگاه شما که شریر هستید، دادن بخششهای نیکو را به اولاد خود می‌دانید، چقدر زیاده، پدر شما که در آسمان است، چیزهای نیکو را به آنانی که از او سوال می‌کنند، خواهد بخشید!»
من می‌دانم؛ و چقدر بیشتر، عیسی می‌دانست که پدران زمینیِ ما گناهکارند. به همین دلیل است که کتاب‌مقدس، بارها و بارها نه فقط توجه را به شباهتهای پدران زمینی، و پدر آسمانی جلب می‌کند، بلکه تفاوتها را نیز در نظر می‌گیرد (عبرانیان ۱۲:‏۹-‏۱۱؛ متی ۵:‏۴۸).
پس عیسی برای تشویق ما، تنها به این بسنده نمی‌کند که بگوید خدا پدر شماست، بلکه این را هم می‌افزاید که خدا همواره بهتر از پدر زمینیِ شماست، چرا که همۀ پدرهای زمینی، شریرند، ولی خدا شریر نیست. عیسی به صراحت، و به دور از هر گونه تملّق و چاپلوسی سخن می‌گوید؛ و این آیه، نمونۀ آشکاری است که نشان می‌دهد عیسی گناهکار بودن همۀ انسانها را تأیید می‌نماید. او فرض را بر این می‌گذارد که همۀ شاگردانش شریرند؛ و از واژه‌ای ملایم‌تر، (مثل گناهکار، یا ضعیف) استفاده نمی‌کند. او به روشنی می‌گوید که شاگردانش شریرند.
هرگز درکتان را از پدر بودن خدا، به تجربه‌ای که از پدر خودتان دارید، محدود نکنید. در عوض، قوت قلب بگیرید که هیچ‌یک از گناهان، یا محدودیتها، یا ضعفها، یا دلمشغولیهای پدرتان، در خدا یافت نمی‌شود.
و نکتۀ مورد نظر عیسی این است: حتی پدران سقوط کرده و گناهکار نیز معمولاً آن‌قدر از فیض عام برخوردارند که فرزندانشان را چیزهای نیکو بخشند. البته پدرانی هم وجود دارند که بسیار خشونتگر، و آزار دهنده هستند. اما در بیشتر نقاط جهان، پدران برای خیریت فرزندانشان غیرت داشته، و صلاح آنها را خواستارند، حتی وقتی نمی‌دانند که خیر و صلاح فرزندانشان به راستی در چیست. اما خدا همیشه بهتر است. در او هیچ شرارتی وجود ندارد. بنابراین، این دلیل و برهانی محکم است: اگر پدر زمینی‌تان شما را چیزهای نیکو بخشیده (یا حتی اگر نبخشیده!)، چقدر بیشتر، پدر آسمانی‌تان، شما را چیزهای نیکو خواهد بخشید؛ و به عبارتی، به آنان که درخواست کنند، همواره چیزهای نیکو خواهد بخشید.
در اینجا نکته‌ای وجود دارد که معنایش در متن نهفته است؛ و تشویق شماره چهار، و واژۀ «هر که» را برجسته می‌سازد: «هر که سوال کند، یابد.» اگر عیسی شاگردانش را «شریر» خطاب می‌کند، پس تنها افرادی که می‌توانند در دعا به حضور خدا آیند، فرزندانِ شریرِ خدایند. شما فرزندان خدایید؛ و شما شریرید. به بیان دیگر، حتی پس از اینکه خدا شما را در خانواده‌اش به فرزندی می‌پذیرد، هنوز باقیماندۀ گناه در شما وجود دارد. اما عیسی می‌فرماید، هر کسی خواهد یافت؛ یعنی هر یک از فرزندان شریر خدا که درخواست کند، خواهد یافت! تا چند لحظۀ دیگر، دلیل آن را بررسی خواهیم کرد.
۷. ما می‌توانیم به نیکویی خدا اعتماد کنیم، زیرا او از قبل، ما را به فرزندی پذیرفته است

اکنون به تشویقی دیگر برای دعا کردن می‌رسیم، که مفهوم آن نیز در متن نهفته است: خدا به ما فرزندانش چیزهای نیکو خواهد بخشید، زیرا از قبل، این هدیه را به ما بخشیده که فرزندش گردیم.
آگوستین قدیس در این خصوص به چنین بینشی رسیده بود: «وقتی از قبل، این چیزِ نیکو؛ یعنی فرزند بودن را به آنها عطا کرده، پس وقتی درخواست کنند، چه چیزی را می‌خواهد از آنها دریغ کند؟» ما پیش از این بررسی کردیم که فرزند خدا شدن، هدیه‌ای است که وقتی به عیسی ایمان می‌آوریم، به ما عطا می‌گردد (یوحنا ۱:‏۱۲). عیسی در یوحنا ۸:‏۴۲ به فریسیان فرمود: «اگر خدا پدر شما می‌بود، مرا دوست می‌داشتید.» اما خدا پدر آنها نبود. آنها عیسی را رد کردند. پس همۀ انسانها فرزند خدا نیستند. ولی اگر خدا ما را بدون اینکه برایمان بهایی داشته باشد، فرزند خود نموده، چقدر بیشتر آنچه نیاز داریم را به ما خواهد بخشید؟
۸. صلیب، شالوده و زیربنای دعاست

سرانجام، آنچه از این گفتار می‌توان برداشت کرد، آن است که صلیب مسیح، شالوده و زیربنای اجابت همۀ دعاهای ماست. دلیل گفته‌ام این است که عیسی ما را شریر می‌خواند، ولی می‌گوید که ما فرزندان خدا هستیم. چگونه می‌شود که خدای کاملاً قدوس، انسانهای شریر را به فرزندی بپذیرد؟ ما چگونه می‌توانیم به خود اجازه دهیم که فرزند خدا باشیم، چه برسد به آنکه درخواست کنیم؛ و انتظار داشته باشیم که به ما داده شود؛ و بطلبیم؛ و انتظار داشته باشیم که بیابیم؛ و بکوبیم؛ و انتظار داشته باشیم که در به رویمان گشوده شود؟
عیسی چندین مرتبه، به این پرسش پاسخ داد. او در متی ۲۰:‏۲۸ می‌فرماید: «پسر انسان نیامد تا مخدوم شود، بلکه تا خدمت کند؛ و جان خود را در راه بسیاری فدا سازد.» او جان خود را فدا کرد، تا ما را از غضب خدا رهایی بخشد؛ و ما را فرزندان گرداند، فرزندانی که فقط چیزهای نیکو به آنها بخشیده می‌شود. او در

متی ۲۶:‏۲۸، و در شام آخر فرمود: «این است خون من در عهد‌جدید، که در راهِ بسیاری، به جهت آمرزش گناهان، ریخته می‌شود.» به خاطر خون مسیح، گناهان ما بخشیده می‌شود، اگر به او اعتماد کنیم. به این دلیل است که اگرچه عیسی ما را شریر می‌خواند، ما می‌توانیم فرزندان خدا گردیم؛ و به او متکی، و از او مطمئن باشیم که وقتی درخواست کنیم، ما را چیزهای نیکو می‌بخشد.
مرگ عیسی، شالوده و زیربنای همۀ وعده‌های خدا، و همۀ دعاهایی است که اجابت می‌شوند. به این دلیل است که دعایمان را «در نام عیسی» خاتمه می‌دهیم. همه‌چیز به او بستگی دارد.
چکیدۀ آنچه تا به حال بیان شد، این است که واقعاً مقصود عیسی این می‌باشد که ما را به دعا کردن تشویق نماید. چرا این نکات را دربارۀ دعا بیان کنیم، اگر هدف او برای ما در سال ۲۰۰۷ این نیست که دعا کنیم. پس چون هدفش این است، دست‌کم در هشت مورد، ما را پی در پی تشویق می‌نماید.
پرسش پایاني
پرسش پایانی این است: ما چگونه این شش وعده در آیات ۷ و ۸ را درک و برداشت نماییم: «سوال کنید، که به شما داده خواهد شد. بطلبید، که خواهید یافت. بکوبید، که برای شما باز کرده خواهد شد. زیرا هر که سوال کند، یابد؛ و کسی که بطلبد، دریافت کند؛ و هر که بکوبد، برای او گشاده خواهد شد»؟
آیا این بدان معناست که هر چیزی که فرزند خدا درخواست کند، به او داده خواهد شد؟
من فکر می‌کنم محتوای این آیات، برای پاسخ به این پرسش، بسنده باشد. خیر، ما هرچه را که درخواست کنیم، به دست نخواهیم آورد؛ و نباید هم هر چیزی را درخواست کنیم؛ و نمی‌خواهیم که هر چیزی را هم درخواست کنیم. دلیلی که می‌گویم نباید هر چیزی را درخواست کنیم، این است که اگر خدا هرچه از او می‌خواستیم انجام دهد را اجابت می‌کرد، در واقع، ما خدا می‌شدیم. ما نباید خدا باشیم. خدا باید خدا باشد؛ و دلیلی که می‌گویم نمی‌خواهیم هرچه را که درخواست می‌کنیم، به ما داده شود، این است که در آن صورت، می‌بایست بار حکمتی بیکران را متحمل می‌شدیم، حال آنکه ما از چنین حکمتی برخوردار نیستیم. ما حتی آن‌قدر دانش نداریم که بتوانیم بدون خطا تصمیم بگیریم، یا بدانیم نتیجۀ هر تصمیم چه خواهد شد، یا بدانیم رویداد بعدی در زندگی‌مان چه باید باشد، چه رسد به آنکه بدانیم کدام رویداد بعدی باید در تاریخ رخ دهد!
اما دلیلی که می‌گویم هر چیزی را که درخواست کنیم، به ما داده نخواهد شد، این است که آیات نامبرده چنین می‌گویند. عیسی در آیات ۹-‏۱۰ می‌فرماید که کدام پدر خوبی است که اگر فرزندش از او نان خواهد، او را سنگ بخشد؛ و اگر ماهی خواهد، او را مار بخشد؟ این مثال، بی‌درنگ، ما را بر آن می‌دارد تا بپرسیم: «اگر فرزندی مار بخواهد چطور؟» آیا این آیات، اشاره می‌کنند که پدر آسمانی، آن را به فرزندش می‌بخشد یا نه؟ بله، اشاره می‌کنند. عیسی در آیۀ ۱۱، از آن مثال، این حقیقت را بیان می‌دارد: پس چقدر زیاده، پدر شما، چیزهای نیکو را به آنانی که از او سوال می‌کنند، خواهد بخشید.
او فقط چیزهای نیکو می‌بخشد
او چیزهای نیکو می‌بخشد، فقط چیزهای نیکو. او به فرزندانش مار نمی‌بخشد. بنابراین، خودِ آیات، این نتیجه‌گیری را رد می‌کنند که «سوال کنید، که به شما داده خواهد شد»، به این معناست که «سوال کنید؛ و دقیقاً همان چیزی را که خواسته‌اید، به شما داده خواهد شد، هر زمان که آن را درخواست کنید؛ و به هر شکلی که آن را درخواست کنید.» این آیه چنین چیزی نمی‌گوید؛ و منظورش این نیست.
منظور این آیات به طور کلی این است که وقتی درخواست کنیم؛ و بطلبیم؛ و بکوبیم؛ یعنی وقتی ما فرزندان محتاج، از داشته‌های خود چشم برداشته، و به پدر آسمانیِ امین و قابل اعتمادمان چشم دوخته و دعا کنیم، او دعایمان را خواهد شنید؛ و ما را چیزهای نیکو خواهد بخشید. گاهی آنچه درخواست می‌کنیم، می‌بخشد. گاهی در زمانی که درخواست می‌کنیم، می‌بخشد. گاهی همان‌طور که دوست داریم، می‌بخشد؛ و گاهی چیزی بهتر می‌بخشد؛ و یا در زمانی می‌بخشد، که می‌داند بهتر است؛ یا به شکلی می‌بخشد که می‌داند بهتر است.
و البته که این ایمانِ ما را محک می‌زند. زیرا اگر فکر می‌کردیم چیز دیگری بهتر است، اول از همه، آن را درخواست می‌کردیم. ولی ما خدا نیستیم. ما بی‌نهایت قادر، یا بی‌نهایت عادل، یا بی‌نهایت نیکو، یا بی‌نهایت حکیم، یا بی‌نهایت با محبت نیستیم؛ و از این‌رو، این رحمت عظیم به ما، و به جهان است که هرچه را درخواست می‌کنیم، به ما داده نمی‌شود.
کلام عیسی را چشم‌بسته قبول کنید

امشب ميان ستاره ي صبحي
كه مي دميد
يك اذرخش سپيد
پراز عشق ميگذشت
بر پيرهن گلدار سياه شب
صد دسته نور
پراز شوق مي نشست
ديشب
تمام ستارگان پرنور ارزو
خاموش بود و
نيامد ستاره اي
امروز ولي
در اوج روشني
در اسمان پرازنور
مي درخشدستاره اي…
ما بندگان سياهي نيستيم
و
هرگز نبوده ايم
ما وارثان خون مسيحاي عالميم

ناهيد علي اكبري

من از میانِ قفس هم جوانه خواهم زد
و از ورایِ هبوطم ، طلوع خواهم کرد !
هزار دفعه اگر هم مرا زمین بزنند ؛
هزار دفعه قوی تر ؛ شروع خواهم کرد …

فصل ۲۶
فردوس بازیافته!‏

یَهُوَه به وسیلهٔ پادشاهی عیسی نام خود را پاک می‌سازد،‏ بر حق بودن حاکمیتش را ثابت می‌کند و شرارت را از بین می‌برد.‏
مکاشفه آخرین کتاب از کتاب مقدّس است.‏ این کتاب که به دست یوحنّای رسول نگاشته شده برای بشر امیدبخش است،‏ چرا که شامل رؤیاهایی است که پلّه‌پلّه تحقق مقصود یَهُوَه و نقطهٔ اوج آن را نشان می‌دهد.‏
در اوّلین رؤیا،‏ عیسای رستاخیزیافته تعدادی از جماعات مسیحی را تحسین و اصلاح می‌کند.‏ در رؤیای بعدی خدا در آسمان بر تخت نشسته است و فرشتگان او را ستایش می‌کنند.‏
در ادامهٔ آن رؤیا،‏ برّه‌ای دیده می‌شود که طوماری با هفت مُهر و موم دریافت کرده است.‏ آن برّه عیسی مسیح است.‏ با گشوده شدن چهار مُهر اوّل،‏ اسب سواران سمبولیک در صحنهٔ دنیا ظاهر می‌شوند.‏ اوّلین سوارکار عیسی است که بر اسبی سفید سوار می‌باشد و تاج پادشاهی بر سر دارد.‏ سوارکاران بعدی با اسب‌هایی به رنگ‌های مختلف ظاهر می‌شوند که به مفهوم جنگ،‏ قحطی و بیماری هستند.‏ این وقایعی است که در روزهای آخر این سیستم به وقوع می‌پیوندد.‏ با گشوده شدن هفتمین مُهر،‏ هفت شیپور سمبولیک به صدا درمی‌آید که به مفهوم اعلام داوری‌های خداست.‏ در پی آن،‏ هفت بلای سمبولیک رخ می‌دهد که مظهر خشم خداست.‏
سپس،‏ پادشاهی خدا به شکل نوزادِ پسری دیده می‌شود که در آسمان برقرار شده است.‏ بعد جنگی شروع می‌شود و در نتیجه شیطان و فرشتگان شریرش بر زمین انداخته می‌شوند و صدایی بلند شنیده می‌شود که می‌گوید:‏ «وای بر زمین،‏» چرا که ابلیس بسیار خشمگین است و می‌داند زمان کوتاهی برایش باقی مانده است.‏ —‏ مکاشفه ۱۲:‏۱۲
همچنین عیسی در آسمان به شکل برّه‌ای با ۱۴۴٬۰۰۰ نفر منتخب از میان بشر دیده می‌شود.‏ آن‌ها همراه عیسی «سلطنت خواهند کرد.‏» بنابراین،‏ کتاب مکاشفه آشکار می‌سازد که بخش ثانوی ذریّت ۱۴۴٬۰۰۰ نفر خواهند بود.‏ —‏ مکاشفه ۱۴:‏۱؛‏ ۲۰:‏۶‏.‏
در ادامه،‏ حاکمان زمین «برای جنگِ آن روز عظیمِ خدای قادر مطلق» به نام حارمَجِدّون جمع خواهند شد.‏ آنان با عیسی که بر اسبی سفید سوار است و لشکرهای آسمانی را هدایت می‌کند جنگ خواهند کرد.‏ در این جنگ همهٔ حاکمان این جهان نابود خواهند شد.‏ شیطان اسیر خواهد شد و عیسی با ۱۴۴٬۰۰۰ نفر از آسمان بر زمین به مدت «هزار سال» حکومت خواهد کرد.‏ پس از آن هزار سال،‏ شیطان نابود خواهد شد.‏ —‏ مکاشفه ۱۶:‏۱۴؛‏ ۲۰:‏۴‏.‏
حکومت هزار سالهٔ عیسی به همراه ۱۴۴٬۰۰۰ نفر چه چیزی را برای انسان‌های مطیع به ارمغان خواهد آورد؟‏ یوحنّای رسول نوشت:‏ «[یَهُوَه] هر اشکی را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد.‏ و بعد از آن موت نخواهد بود و ماتم و ناله و درد دیگر رو نخواهد نمود زیرا که چیزهای اوّل درگذشت.‏» (‏مکاشفه ۲۱:‏۴‏)‏ سرانجام،‏ زمین فردوس خواهد شد!‏
کتاب مکاشفه موضوع کتاب مقدّس را به این صورت به اتمام می‌رساند:‏ پادشاهی مسیح نام یَهُوَه را پاک می‌سازد و بر حق بودن حاکمیتش تا ابد ثابت می‌شود.‏
‏—‏بر اساس کتاب مکاشفه‏.‏

  • مفهوم اسب سواران سمبولیک چیست؟‏
  • همچنانکه مقصود خدا به تحقق خود نزدیک می‌شود چه حوادث چشمگیری رخ می‌دهد؟‏
  • حارمَجِدّون چیست و نتیجه آن چه خواهد بود؟‏
    ‏«بابل عظیم»‏
    کتاب مکاشفه تمام ادیان کاذب را یعنی ادیانی که بر ضدّ خدای حقیقی عمل می‌کنند به نام «بابل عظیم» معرفی می‌کند.‏ در آنجا همچنین «مادر فواحش» نامیده شده است چرا که خود را همچون فاحشه به قدرت‌های سیاسی جهان می‌فروشد.‏ بر طبق کتاب مکاشفه،‏ در زمانی که یَهُوَه خدا تعیین کرده است،‏ قدرت‌های سیاسی جهان به این فاحشه حمله کرده،‏ او را نابود خواهند ساخت.‏ —‏ مکاشفه ۱۷:‏۱-‏۵،‏ ۱۶،‏ ۱۷‏.‏

توصیه‌هایی در مورد ایمان،‏ رفتار و محبت

یعقوب،‏ پِطْرُس،‏ یوحنّا و یهودا نامه‌هایی برای تشویق مسیحیان فرستادند.‏
یعقوب و یهودا برادران ناتنی عیسی و پِطْرُس و یوحنّا نیز از ۱۲ رسول عیسی بودند.‏ این چهار نفر،‏ نگارندهٔ هفت نامه از نوشته‌های مقدّس یونانی هستند.‏ هر یک از این نامه‌ها به نام فرستندهٔ خود نامیده شده‌اند.‏ توصیه‌های الهام‌شده‌ای که در این نامه‌ها یافت می‌شود برای کمک به مسیحیان است تا به یَهُوَه پای‌بند بمانند و پادشاهی او را همواره مد نظر داشته باشند.‏
آشکار کردن ایمان.‏ فقط بیان این که ایمان داریم کافی نیست.‏ ایمان حقیقی شخص را به عمل وامی‌دارد.‏ به همین دلیل یعقوب نوشت:‏ ‹ایمان بدون اَعمال مرده است.‏› (‏یعقوب ۲:‏۲۶‏)‏ عمل کردن به ایمان تحت آزمایش‌ها تحمّل و بردباری را به وجود می‌آورد.‏ برای آن که شخص با موفقیت آزمایش‌ها را تحمّل کند لازم است از خدا درخواست حکمت کرده،‏ اطمینان داشته باشد که خدا حکمت لازم را می‌دهد.‏ بردباری و تحمّل شخص موجب خوشنودی خدا می‌شود.‏ (‏یعقوب ۱:‏۲-‏۶،‏ ۱۲‏)‏ اگر شخص در امتحان ایمان به معیارهای خدا پای‌بند بماند،‏ یَهُوَه خدا واکنشی را نشان می‌دهد که یعقوب در نامهٔ خود ذکر کرد:‏ ‹به خدا نزدیکی جویید تا به شما نزدیکی نماید.‏› —‏ یعقوب ۴:‏۸‏.‏
ایمان شخص می‌باید به قدری قوی باشد که بتواند در برابر وسوسه و تأثیر امور غیراخلاقی ایستادگی کند.‏ محیط رایج غیراخلاقی،‏ یهودا را واداشت تا مسیحیان را به ‹مجاهدهٔ ایمان› تشویق کند.‏ —‏ یهودا ۳‏.‏
حفظ معیارهای اخلاقی.‏ یَهُوَه از پرستندگان خود می‌خواهد که در هر جنبه از زندگی مقدّس یعنی پاک باشند.‏ پِطْرُس نوشت:‏ «در همهٔ رفتار خویش مقدّس باشید؛‏ چرا که نوشته شده است:‏ ‹مقدّس باشید،‏ زیرا که من [یَهُوَه] قدّوسم.‏›» (‏۱پِطْرُس ۱:‏۱۵،‏ ۱۶‏،‏ ه‍ن‏)‏ او مسیحیان را ترغیب کرد تا از نمونهٔ باارزش عیسی سرمشق بگیرند و گفت:‏ «مسیح برای شما رنج کشید و سرمشقی گذاشت تا بر آثار قدم‌های وی پا نهید.‏» (‏۱پِطْرُس ۲:‏۲۱‏،‏ ه‍ن‏)‏ مسیحیان ممکن است به دلیل حفظ معیارهای خدا در زندگی رنج ببرند ولی با این کار وجدان نیکوی خود را حفظ می‌کنند.‏ (‏۱پِطْرُس ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ پِطْرُس مسیحیان را ترغیب کرد تا روز داوری خدا و برقراری دنیای جدید که در آنجا «عدالت ساکن خواهد بود» همواره در رفتار و کردار خویش پاک و مقدّس بمانند،‏ رفتاری که نشان خداپرستی است.‏ —‏ ۲پِطْرُس ۳:‏۱۱-‏۱۳‏.‏
‏‹به خدا نزدیکی جویید تا به شما نزدیکی نماید.‏› —‏ یعقوب ۴:‏۸
محبت در عمل.‏ یوحنّا نوشت که «خدا محبت است.‏» این رسول شرح داد محبت عظیم خدا در این نمایان می‌شود که عیسی را فرستاد «تا کفّارهٔ گناهان ما شود.‏» مسیحیان چه واکنشی باید نسبت به محبت خدا داشته باشند؟‏ یوحنّا گفت:‏ «ای حبیبان،‏ اگر خدا با ما چنین محبت نمود،‏ ما نیز می‌باید یکدیگر را محبت نماییم.‏» (‏۱یوحنّا ۴:‏۸-‏۱۱‏)‏ یک راه محبت کردن به هم‌ایمانانمان مهمان‌نوازی است.‏ —‏ ۳یوحنّا ۵-‏۸‏.‏
مسیحیان چگونه می‌توانند به یَهُوَه خدا محبت کنند؟‏ یوحنّا نوشت:‏ «همین است محبت خدا که احکام او را نگاه داریم و احکام او [باری] گران نیست.‏» (‏۱یوحنّا ۵:‏۳؛‏ ۲یوحنّا ۶‏)‏ کسانی که از خدا اطاعت می‌کنند می‌توانند اطمینان داشته باشند که همواره مورد محبت خدا واقع خواهند شد و «حیات جاودانی» را دریافت خواهند کرد.‏ —‏ یهودا ۲۱‏.‏
‏—‏بر اساس یعقوب‏؛‏ ۱ و ۲پِطْرُس‏؛‏ ۱‏،‏ ۲ و ۳یوحنّا‏؛‏ یهودا‏.‏

  • مسیحیان چگونه می‌توانند ایمان خود را آشکار سازند؟‏
  • خدا از پرستندگان خود انتظار چه رفتاری دارد؟‏
  • شخص چگونه می‌تواند حقیقتاً به خدا محبت کند؟‏

فصل ۲۴
نامه‌های پولس به جماعات

پولُس با نامه‌های خود مسیحیان را تقویت کرد.‏
اوّلین جماعت مسیحی‌ای که تشکیل شد نقش مهمی در تحقق مقصود خدا داشت.‏ از آنجایی که مسیحیان قرن اوّل به سرعت مورد تهاجم دشمنان قرار گرفتند خطر نابودی،‏ آن جماعت را تهدید می‌کرد.‏ مسیحیان چگونه می‌توانستند با وجود اذیت و آزارهای بیرون جماعت و خطرات نامحسوس درون جماعت به خدا پای‌بند بمانند؟‏ برای نصیحت و تشویق آن‌ها،‏ ۲۱ نامه نگاشته شد که در نوشته‌های مقدّس یونانی یافت می‌شوند.‏
چهارده تا از این نامه‌ها یعنی از رومیان تا عبرانیان نامه‌هایی است که پولُس نگاشته است.‏ این نامه‌ها به نام گیرنده‌های خود نامیده شدند.‏ حال،‏ چه گیرندهٔ آن جماعت خاصّی بود چه شخص خاصّی در جماعت.‏ بیایید برخی از موضوعاتی را بررسی کنیم که در نامه‌های پولُس ذکرشده است.‏
توصیه‌هایی در رابطه با امور اخلاقی و رفتار.‏ کسانی که دست به زنا و دیگر گناهان بزرگ می‌زنند «وارث ملکوت خدا نمی‌شوند.‏» (‏غَلاطیان ۵:‏۱۹-‏۲۱؛‏ ۱قُرِنتیان ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ پرستندگان خدا باید اتحاد را حفظ کنند،‏ حتی اگر از نژادهای مختلف باشند.‏ (‏رومیان ۲:‏۱۱؛‏ اَفَسُسیان ۴:‏۱-‏۶‏)‏ آن‌ها باید با شادی خود را وقف هم ایمانان خود کنند.‏ (‏۲قُرِنتیان ۹:‏۷‏)‏ پولُس همچنین گفت:‏ «همیشه دعا کنید.‏» بلی،‏ پرستندگان ترغیب می‌شوند که سفرهٔ دل خود را در دعا پیش یَهُوَه باز کنند.‏ (‏۱تَسّالونیکیان ۵:‏۱۷؛‏ ۲تَسّالونیکیان ۳:‏۱؛‏ فیلیپیان ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ برای آن که دعایشان به گوش خدا برسد می‌باید به ایمان دعا کنند.‏ —‏ عبرانیان ۱۱:‏۶‏.‏
چه چیزی به موفقیت خانواده کمک می‌کند؟‏ در نامه‌های پولُس آمده است که شوهر باید زن خود را مثل بدن خود محبت کند،‏ زن باید احترامی عمیق به شوهرش بگذارد،‏ فرزندان باید مطیع والدینشان باشند چرا که خدا را خوشنود می‌سازند و والدین موظفند که فرزندانشان را با مهربانی و اصول خدایی راهنمایی و تأدیب کنند.‏ —‏ اَفَسُسیان ۵:‏۲۲–‏۶:‏۴؛‏ کُولُسیان ۳:‏۱۸-‏۲۱‏.‏

روشن شدن مقصود خدا.‏ بسیاری از جنبه‌های شریعت موسی برای این بود که اسرائیلیان تا زمان آمدن مسیح محفوظ بمانند و هدایت شوند.‏ (‏غَلاطیان ۳:‏۲۴‏)‏ ولی مسیحیان در پرستش خدا موظف به انجام شریعت موسی نیستند.‏ پولُس نامه‌ای به عبرانیان یعنی مسیحیان یهودی‌نژاد فرستاد.‏ او در این نامه مفهوم شریعت موسی را باز کرد و روشن ساخت که مقصود خدا چگونه در مسیح تحقق می‌یابد.‏ پولُس توضیح داد که ترتیبات گوناگونی که تحت شریعت موسی در پرستش انجام می‌شد ارزش نبوی داشت.‏

برای مثال،‏ قربانی کردن حیوانات نشانی بود از مرگ قربان‌گونهٔ عیسی که موجب بخشش حقیقی گناهان می‌شود.‏ (‏عبرانیان ۱۰:‏۱-‏۴‏)‏ با مرگ عیسی،‏ خدا عهد شریعت را باطل ساخت چرا که دیگر نیازی به آن نبود.‏ —‏ کُولُسیان ۲:‏۱۳-‏۱۷؛‏ عبرانیان ۸:‏۱۳‏.‏

راهنمایی‌هایی در رابطه با سازماندهی جماعت.‏ مردانی که خواهان انجام مسئولیت‌های جماعت هستند می‌باید از معیار اخلاقی والایی برخوردار بوده،‏ بر طبق کتاب مقدّس واجد شرایط باشند.‏ (‏۱تیموتاؤس ۳:‏۱-‏۱۰،‏ ۱۲،‏ ۱۳؛‏ تیطُس ۱:‏۵-‏۹‏)‏ پرستندگان یَهُوَه باید مرتباً برای تشویق یکدیگر به دور هم جمع شوند.‏ (‏عبرانیان ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ این جلسات باید آموزنده و بناکننده باشند.‏ —‏ ۱قُرِنتیان ۱۴:‏۲۶،‏ ۳۱‏.‏
وقتی که پولُس دوّمین نامهٔ خود را به تیموتاؤس نوشت دوباره در روم زندانی بود و در انتظار حکم دادگاه بود.‏ فقط چند نفر با به خطر انداختن جانشان به دیدنش رفتند.‏ پولُس می‌دانست که به زودی کشته می‌شود.‏ برای همین گفت:‏ «به جنگِ نیکو جنگ کرده‌ام و دورهٔ خود را به کمال رسانیده،‏ ایمان را محفوظ داشته‌ام.‏» (‏۲تیموتاؤس ۴:‏۷‏)‏ به احتمال زیاد،‏ پولُس بعد از مدتی کوتاه برای ایمانش کشته شد.‏ اما نامه‌های پولُس هنوز هم موجب هدایت پرستندگان حقیقی خدا است.‏
‏—‏بر اساس رومیان‏؛‏ ۱ و ۲قُرِنتیان‏؛‏ غَلاطیان‏؛‏ اَفَسُسیان‏؛‏ فیلیپیان‏؛‏ کُولُسیان‏؛‏ ۱ و ۲تَسّالونیکیان‏؛‏ ۱و ۲تیموتاؤس‏؛‏ تیطُس‏؛‏ فیلمون‏؛‏ عبرانیان‏.‏

  • پولُس در نامه‌های خود چه توصیه‌هایی در رابطه با امور اخلاقی و رفتار به مسیحیان داد؟‏
  • پولُس چگونه روشن ساخت که مقصود خدا در مسیح تحقق می‌یابد؟‏
  • پولُس چه راهنمایی‌هایی در رابطه با سازماندهی جماعت داد؟‏
    ذریّت موعود چه کسی است؟‏
    بعد از آن که آدم و حوّا گناه کردند،‏ خدا به مار به زبان سمبولیک گفت:‏ «عداوت [یا دشمنی] در میان تو و زن،‏ و در میان ذریّت [یا نسل] تو و ذریّت وی می‌گذارم؛‏ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید.‏» (‏پیدایش ۳:‏۱۵‏)‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که ابلیس آن «مار قدیمی» است.‏ (‏مکاشفه ۱۲:‏۹‏)‏ هویت ذریّت موعود یا نجات‌دهنده که برای قرن‌ها سرّی بود به تدریج در کتاب مقدّس آشکار شد.‏
    تقریباً ۲۰۰۰ سال بعد از گناه آدم و حوّا،‏ یَهُوَه نشان داد که ذریّت موعود از تبار ابراهیم خواه

د آمد.‏ (‏پیدایش ۲۲:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ قرن‌ها بعد از آن،‏ پولُس رسول روشن ساخت که بخش اصلی این ذریّت عیسی مسیح است.‏ (‏غَلاطیان ۳:‏۱۶‏)‏ بر طبق پیدایش ۳:‏۱۵‏،‏ وقتی عیسی کشته شد به طور سمبولیک «پاشنهٔ» وی زده شد.‏ اما،‏ خدا عیسی را رستاخیز داد که به شکل «روح زنده گشت.‏» —‏ ۱پِطْرُس ۳:‏۱۸‏.‏
خدا همچنین قصد کرد که ۱۴۴٬۰۰۰ انسان بخش ثانوی ذریّت گردند.‏ (‏غَلاطیان ۳:‏۲۹؛‏ مکاشفه ۱۴:‏۱‏)‏ آن‌ها رستاخیز روحی دارند و با مسیح در پادشاهی آسمانی شریک هستند.‏ —‏ رومیان ۸:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏
عیسی در مقام حکمرانی قدرتمند در آسمان،‏ به زودی شیطان و ذریّتش را نابود خواهد کرد.‏ ذریّت شیطان شامل انسان‌ها و فرشتگان شریری است که از شیطان پیروی می‌کنند.‏ (‏یوحنّا ۸:‏۴۴؛‏ اَفَسُسیان ۶:‏۱۲‏)‏ حکومت عیسی صلح و شادی را برای بشر مطیع به ارمغان خواهد آورد.‏ او بدین ترتیب «سر» مار را خواهد کوبید و او را از هستی ساقط خواهد ساخت.‏ —‏ عبرانیان ۲:‏۱۴‏.‏

پیشگویی عیسی در مورد وقایعی جهانی

عیسی در بارهٔ حضور خود در مقام پادشاه و پایان این سیستم پیشگویی کرد.‏
عیسی با چهار رسول خود بر سر کوه زیتون از جایی که شهر و معبد باشکوه اورشلیم دیده می‌شد نشسته بود.‏ عیسی مطرح کرده بود که معبد اورشلیم نابود خواهد شد.‏ قبل از آن نیز در بارهٔ پایان سیستم سخن گفته بود.‏ (‏متّیٰ ۱۳:‏۴۰،‏ ۴۹‏)‏ حال،‏ رسولان عیسی در این مورد از او می‌پرسند که نشان حضور تو و پایان سیستم چه خواهد بود؟‏ —‏ متّیٰ ۲۴:‏۳‏.‏
عیسی در پاسخ به آن‌ها وقایعی را شرح داد که قبل از نابودی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی اتفاق افتاد.‏ اما سخنانش فراتر از آن را در برمی‌گرفت.‏ پیشگویی او تحققی جهانی خواهد داشت.‏ عیسی در پیشگویی خود نشانی داد که شامل مجموعه‌ای از وقایع و اتفاقات دنیا بود.‏ این نشان علامتی برای انسان‌ها خواهد بود بر این که عیسی در آسمان پادشاهی خود را شروع کرده است.‏ همچنین به این مفهوم خواهد بود که پادشاهی خدا به زودی شرارت را نابود و صلح را برای بشر برقرار خواهد کرد.‏ آنچه عیسی پیشگویی کرد علامتی است بر روزهای آخر سیستم دنیایی که هم‌اکنون وجود دارد،‏ یعنی نابودی سیستم دینی،‏ سیاسی و اجتماعی کنونی و شروع سیستمی جدید.‏
عیسی توضیح داد که در هنگام حضور خود به عنوان پادشاه در آسمان چه وقایعی بر زمین رخ خواهد داد؛‏ جنگ‌های بین‌المللی،‏ قحطی‌ها،‏ زمین‌لرزه‌های بزرگ و بیماری‌ها در ابعاد جهانی.‏ او همچنین اشاره کرد که هرج‌ومرج و بی‌قانونی در جهان افزایش خواهد یافت و شاگردان حقیقی‌اش خبر خوش پادشاهی خدا را در تمام جهان موعظه خواهند کرد.‏ همهٔ این وقایع به «مصیبت عظیمی» منتهی می‌شود که تا کنون روی نداده است.‏ —‏ متّیٰ ۲۴:‏۲۱‏.‏
شاگردان عیسی چگونه آگاه خواهند شد که این مصیبت نزدیک است؟‏ عیسی گفت:‏ ‹از درخت انجیر فراگیرید.‏› (‏متّیٰ ۲۴:‏۳۲‏)‏ ظاهر شدن برگ بر شاخه‌های درخت انجیر نشان قابل‌مشاهده‌ای می‌باشد بر این که تابستان نزدیک است.‏ به همان شکل،‏ مشاهدهٔ تمام وقایع پیشگویی‌شده در یک مدت زمان نشانی خواهد بود بر این که پایان سیستم نزدیک است.‏ او گفت که هیچ کس جز پدر از روز و ساعت شروع مصیبت عظیم مطلع نیست.‏ به همین دلیل،‏ شاگردانش را چنین ترغیب کرد:‏ ‹بیدار باشید زیرا نمی‌دانید که آن وقت کی فرا می‌رسد.‏› —‏ مَرقُس ۱۳:‏۳۳‏.‏
‏—‏بر اساس متّیٰ باب‌های ۲۴ و ۲۵‏؛‏ مَرقُس باب ۱۳‏؛‏ لوقا باب ۲۱‏.‏

  • رسولان عیسی مایل بودند که در چه مورد اطلاعات بیشتری کسب کنند؟‏
  • مفهوم نشانی که عیسی داد چیست و آن نشان شامل چه می‌شود؟‏
  • عیسی چه پندی به شاگردانش داد؟‏
    نشان حضور مسیح
    عیسی نشانی را پیشگویی کرد تا بتوانیم نزدیک بودن زمان نابودی سیستم فاسد کنونی را تشخیص دهیم.‏ انسان‌ها از شروع جنگ جهانی اوّل شاهد تحقق پیشگویی‌های عیسی بوده‌اند.‏ تحوّلات دینی،‏ سیاسی و اجتماعی جهانی،‏ سیستم دنیا را به سرعت به پایان آن نزدیک می‌سازد و گریز از آن غیرقابل اجتناب است.‏ عیسی به شاگردانش تعلیم داد که برای نجات می‌باید ‹بیدار باشند› و مصممانه از حکومت خدا جانبداری کنند.‏
  • —‏ لوقا ۲۱:‏۳۶؛‏ متّیٰ ۲۴:‏۳-‏۱۴‏.‏

من پشت در ايستاده در را می‌کوبم اگر کسی صدای مرا بشنود و در را باز کند وارد می‌شوم و با او شام خواهم خورد و او نيز با من” (مكاشفه فصل سوم، آيه ٢٠).
امروز اگر كمي سكوت كنيم
و تنها اگر كمي به صدايي كه از اعماق جانمان مي ايد گوش بسپاريم
بي شك صداي كوبيدن درِ قلبمان را خواهيم شنيد
كسي بيرون در مانده است
وبا تمام عشق ومحبت گويي ميكوبد درِ قلب مارا…..
كسي كه تنها يك نفر نيست
اوخدايي است كه تجلي تمامي عشق است
گوش كن!!
امروز مسيح خداوند !!
تمام قد ايستاده است !!!
پشت دروازه هاي قلب ما
ودر را به ارامي ميكوبد
و تو تنها كافي ست كه دريچه ي نگاهت را
كمي به درون
وبه قلبت بچرخاني
تا بشنوي صدايي راكه
براي نجات بشريت امده است،،،
كسي درِ قلبت را خواهدكوبيد
وتو بايد بشنوي
چراكه نجات دهنده ،
منتظر قلبهاي اماده ي من وتوست!!
تا به درون آيد
و براي ما از چشمه ي اب زندگاني
به ارمغان اورد
ودرآرامشي جهاني دركنار هم بنوشيم
واز جاودانگي وعشق
سرمست شويم
گوش كن!!
كسي پشت درها قلب تو را ميكوبد!
در بگشا!!!
ناهيدعلياكبري
٢٠١٨/٤/٢٦

معجزات عیسی

عیسی با معجزاتش نشان داد که در مقام پادشاهی چگونه از قدرتش استفاده خواهد کرد.‏
خدا به عیسی قدرت انجام کارهایی را داد که انسان‌ها قادر به انجام آن نیستند.‏ عیسی معجزات بسیاری انجام داد و اغلب در جلوی چشم مردم.‏ این معجزات ثابت کردند که عیسی بر دشمنان و موانعی قدرت دارد که انسان‌های ناکامل هرگز نتوانسته‌اند بر آن‌ها غلبه کنند.‏ به برخی از آن‌ها توجه کنید.‏
قحطی.‏ اوّلین معجزهٔ عیسی تبدیل آب به شرابی ناب بود.‏ او در دو موقعیت دیگر با چند نان و ماهی هزاران گرسنه را سیر کرد.‏ در هر دو مورد،‏ غذا بیش از آنچه مردم می‌توانستند بخورند مهیا شد.‏
بیماری.‏ عیسی «هر مرض و هر درد» مردم را شفا داد.‏ (‏متّیٰ ۴:‏۲۳‏)‏ او اشخاص نابینا،‏ ناشنوا،‏ جذامی،‏ لنگ،‏ معلول و مبتلا به صرع را درمان کرد.‏ هیچ نوع بیماری‌ای نبود که نتواند آن را برطرف کند.‏
طوفان.‏ وقتی عیسی و شاگردانش با قایقی از دریای جلیل عبور می‌کردند ناگهان طوفانی شدید شروع شد.‏ شاگردانش بسیار هراسان شده بودند.‏ اما عیسی به راحتی رو به طوفان کرد و گفت:‏ «ساکن شو و خاموش باش!‏» در همان لحظه همه جا آرام شد.‏ (‏مَرقُس ۴:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ عیسی در موقعیتی دیگر در طوفانی هراس‌انگیز روی آب راه رفت.‏ —‏ متّیٰ ۱۴:‏۲۴-‏۳۳‏.‏
دیوها.‏ دیوها فرشتگانی شریرند که از انسان‌ها بسیار قوی‌تر می‌باشند.‏ اکثر انسان‌ها قادر نبوده‌اند بر این دشمنان خدا غلبه کنند.‏ اما،‏ عیسی بارها و بارها ثابت کرد که بر آن‌ها قدرت دارد و می‌تواند انسان‌ها را از چنگالشان آزاد سازد.‏ او هرگز از آن‌ها نترسید.‏ برعکس،‏ دیوها از عیسی می‌ترسیدند چرا که از قدرتش آگاه بودند.‏
مرگ.‏ به درستی که مرگ در کتاب مقدّس «دشمن آخر» نامیده شده است چرا که هیچ انسانی نمی‌تواند بر آن غلبه کند.‏ (‏۱قُرِنتیان ۱۵:‏۲۶‏)‏ ولی،‏ عیسی مردگان را رستاخیز داد؛‏ یک بار جوانی را به مادر بیوه‌اش و بار دیگر دخترکی را به والدین سوگوارش برگرداند.‏ عیسی در موقعیتی استثنایی دوست عزیز خود ایلعازَر را که چهار روز از مرگش می‌گذشت در میان جمعیتی عزادار رستاخیز داد!‏ حتی دشمنان سرسخت عیسی اعتراف کردند که او این معجزه را انجام داده است.‏ —‏ یوحنّا ۱۱:‏۳۸-‏۴۸؛‏ ۱۲:‏۹-‏۱۱‏.‏
چرا عیسی آن همه معجزه کرد؟‏ تمام کسانی که عیسی به آن‌ها کمک کرده بود سرانجام مردند.‏ با این حال،‏ معجزات عیسی فواید ابدی داشت چرا که آن معجزات ثابت کردند تمام پیشگویی‌های کتاب مقدّس در رابطه با حکومت مسیح واقعیت دارند.‏ شکی نیست که پادشاه برگزیدهٔ خدا قادر است قحطی،‏ بیماری،‏ طوفان،‏ دیوها و مرگ را ریشه‌کن سازد.‏ معجزات اثباتی است بر این که خدا تمام این قدرت‌ها را به عیسی سپرده است.‏
‏—‏بر اساس کتاب‌های متّیٰ‏،‏ مَرقُس‏،‏ لوقا و یوحنّا‏.‏

  • عیسی چگونه نشان داد که بر قحطی،‏ بیماری،‏ طوفان،‏ دیوها و مرگ قدرت دارد؟‏
  • معجزات عیسی چه چیزی را در رابطه با حکومتش ثابت می‌کند؟‏

تعلیم عیسی در مورد پادشاهی خدا

عیسی موضوعات بسیاری را به شاگردانش تعلیم داد ولی موضوع اصلی تعلیم او ملکوت یا پادشاهی خدا بود.‏
مأموریت عیسی بر زمین چه بود؟‏ او گفت:‏ «مرا لازم است .‏ .‏ .‏ به ملکوت خدا بشارت دهم،‏ زیرا که برای همین کار فرستاده شده‌ام.‏» (‏لوقا ۴:‏۴۳‏)‏ به چهار نکته که عیسی در مورد ملکوت یعنی پادشاهی خدا تعلیم داد توجه کنید.‏
۱.‏ عیسی،‏ پادشاه برگزیده.‏ عیسی صریحاً بیان کرد که مسیح موعود است.‏ (‏یوحنّا ۴:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ همچنین مشخص کرد همان پادشاهی است که دانیال در رؤیای خود دیده بود.‏ عیسی به رسولانش گفت روزی بر «کرسی جلال» خواهد نشست و آنان نیز با او بر تخت سلطنت خواهند نشست.‏ (‏متّیٰ ۱۹:‏۲۸‏)‏ او این گروه حاکمان را «گلّهٔ کوچک» نامید و اشاره کرد «گوسفندان دیگری» نیز دارد که با آن گلّه فرق دارند.‏ —‏ لوقا ۱۲:‏۳۲؛‏ یوحنّا ۱۰:‏۱۶‏.‏
۲.‏ پادشاهی خدا عدالت را برقرار خواهد کرد.‏ عیسی اشاره کرد که ملکوت نام یَهُوَه را پاک یا مقدّس خواهد نمود،‏ چون بزرگ‌ترین بی‌عدالتی در دنیا در رابطه با نام یَهُوَه خداست.‏ این پادشاهی بدین شکل عمل می‌کند که تمام تهمت‌های شیطان را که از باغ عدن تا کنون به خدا زده است می‌زداید و به این بی‌عدالتی پایان خواهد داد.‏ (‏متّیٰ ۶:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ عیسی همچنین با تعلیم دادن به مردان و زنان،‏ ثروتمندان و فقرا نشان داد که هیچ وقت بین انسان‌ها فرق نمی‌گذارد و پادشاه عادلی خواهد بود.‏ عیسی در اصل برای هدایت اسرائیلیان فرستاده شده بود ولی او به سامریان و غریبان و غیریهودیان نیز کمک کرد.‏ رفتار او برخلاف رفتار رهبران مذهبی آن روزگار بود که تبعیض قائل می‌شدند.‏
۳.‏ پادشاهی خدا از این دنیا نخواهد بود.‏ عیسی در دورانی زندگی می‌کرد که از لحاظ سیاسی بسیار بحرانی بود.‏ سرزمینی که در آن متولّد شده بود تحت استثمار قدرت بیگانه قرار داشت.‏ با این حال،‏ وقتی مردم تلاش کردند عیسی را در امور سیاسی دخالت دهند خود را کنار کشید.‏ (‏یوحنّا ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ او به یکی از حاکمان سیاسی زمان خود گفت:‏ «پادشاهی من از این جهان نیست.‏» (‏یوحنّا ۱۸:‏۳۶‏)‏ او همچنین به پیروان خود گفت:‏ شما «از جهان نیستید.‏» (‏یوحنّا ۱۵:‏۱۹‏)‏ عیسی حتی به آنان اجازه نداد که برای دفاع از وی اسلحه به دست گیرند.‏ —‏ متّیٰ ۲۶:‏۵۱،‏ ۵۲‏.‏
‏«او در هر .‏ .‏ .‏ دهی گشته،‏ موعظه می‌نمود و به ملکوت خدا بشارت می‌داد.‏» —‏ لوقا ۸:‏۱
۴.‏ پادشاهی خدا بر پایهٔ محبت خواهد بود.‏ عیسی به مردم قول داد که به آن‌ها آرامش دهد و بارشان را سبک کند.‏ (‏متّیٰ ۱۱:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ او بر طبق وعدهٔ خود عمل کرد،‏ چرا که از روی محبت پندهایی قابل‌اجرا به مردم می‌داد.‏ برای مثال،‏ عیسی در سخنرانی معروفش در بالای کوه پندهایی در رابطه با مقابله با نگرانی،‏ ایجاد روابط صلح‌آمیز،‏ مبارزه با مال‌پرستی و راه به دست آوردن شادی داد.‏ (‏متّیٰ باب ۵ تا ۷‏)‏ عیسی چون به همهٔ انسان‌ها محبت داشت،‏ از هر طبقهٔ اجتماعی حتی ستمدیدگان به سوی او کشیده می‌شدند.‏ آن‌ها اطمینان داشتند که عیسی برخوردی مهربانانه دارد و به ایشان احترام می‌گذارد.‏ حقیقتاً که عیسی پادشاه بی‌نظیری خواهد بود!‏
معجزات خارق‌العادهٔ عیسی طریقی دیگر برای تعلیم در بارهٔ پادشاهی خدا بود.‏ چرا عیسی معجزه کرد؟‏ در مقالهٔ بعد این موضوع بررسی می‌شود.‏
‏—‏بر اساس کتاب‌های متّیٰ‏،‏ مَرقُس‏،‏ لوقا و یوحنّا‏.‏

  • عیسی چگونه تعلیم داد که او پادشاه موعود است؟‏
  • عیسی چگونه نشان داد که پادشاهی او از این دنیا نیست؟‏
  • عیسی به چه روش‌هایی ثابت کرد که پادشاهی عادل خواهد بود؟‏
  • عیسی چگونه ثابت کرد که محبت پایهٔ اصلی حکومتش است؟‏