مقایسه ی تکبر و فروتنی

0
452

مثل باجگیر و فریسی
مقایسه ی تکبر و فروتنی
لوقا۱۸
9
سپس برای كسانی كه به پاكی و پرهيزگاری خود میباليدند و ساير مردم را حقير میشمردند، اين داستان را تعريف كرد:
10
دو نفر به خانهٔ خدا رفتند تا دعا كنند؛ يكی، فريسی مغرور و خودپسندی بود و ديگری، مأمور باج و خراج.
11
فريسی خودپسند، كناری ايستاد و با خود چنين دعا كرد: ای خدا تو را شكر میكنم كه من مانند ساير مردم، خصوصاً مانند اين باجگير، گناهكار نيستم. نه دزدی میكنم، نه به كسی ظلم میكنم و نه مرتكب زنا میشوم.
12
در هفته دو بار روزه میگيرم و از هر چه كه به دست میآورم، يک دهم را در راه تو میدهم.
13
«اما آن باجگير گناهكار در فاصلهای دور ايستاد و به هنگام دعا، حتی جرأت نكرد از خجالت سر خود را بلند كند، بلكه با اندوه به سينه خود زده، گفت: خدايا، بر من گناهكار رحم فرما!
14
به شما میگويم كه اين مرد گناهكار، بخشيده شد و به خانه رفت، اما آن فريسی خودپسند، از بخشش و رحمت خدا محروم ماند. زيرا هر كه خود را بزرگ جلوه دهد، پست خواهد شد و هر كه خود را فروتن سازد، سربلند خواهد گرديد.
لوقا

باجگیر و فریسى دو شخصیت متفاوت در این مثل هستند،یکی به معبد آمده تا از خدا به خاطر این که او از گناهکاران نیست تشکر کند و دیگری امده است تا با توبه از اشتباهات وضعف های خویش با فروتنی از خداونددرخواست رحمت کند
جالب است که بدانیم خداوند به چه کسی توجه کرد؟
ایا این حکایت و مثل چیزی برای آموختن به ما همراه خود به ارمغان می اورد؟
این آموخته ویا درس مهم چیست؟

برای بررسی بهتر این مثل باید بدانیم که در آن زمان یهودیان از باجگیران متنفر بودند، از ان جا که باجگیران نه تنها مالیات جمع آوری می کردند، بلکه اغلب از مردم سرقت می کردند و در واقع به نوع بدی امرار معاش میکردند و دیگران از دست آزارها و ارعاب آنها در امان نبودند
اما در مقابل انها فریسیان بودند که این گروه متشکل از عده ای متعصب شریعت و مردمانی بسیار صالح و پارسا بود
آنها همیشه و در همه حال همه ی احکام شریعت را به دقت رعایت می کردند، روزه می گرفتند، نماز می خواندند، تورات را می خواندند، کتاب مقدس را تفسیر می کردند

باجگیر و فریسى با حالات متفاوت در این مثل به معبد برای دعا می آیند درواقع یک آدم بسیارپرهیزگار و مقید به اداب شریعت در برابر یک آدم لاقید لاابالی درمقابل جایگاه خداوند می ایستند در حالی که یکی از غرور و تکبر پر شده و دیگری از فروتنی و حسرت وندامت
ابتدا فریسی که خود را سزاوارتر در دعا کردن میبیند به پیش امده ، و با خود چنین دعا کرد: خدایا! تو را شکر می‌کنم که مانند دیگران، دزدان، مجرمان، زناکاران یا مانند این باجگیر نیستم ،هفته‌ای دو بار روزه می‌گیرم، یک دهم هر چه به دست می‌آورم می‌دهم
باجگیر که در دوردست ایستاده بود، حتی جرات نکرد چشمانش را به آسمان بلند کند. اما در حالی که ضربه ای به سینه خود زد، گفت: خدایا! به من گناهکار رحم کن

درست است که هردوبه سوی خدا روی آوردند،اما یکی با کلماتی که از تکبر و خودبینی پر بود و دیگری با کلماتی که از جنس ندامت و نگاهی حسرت الود و از سرتوبه و بازگشت درواقع هر دو سپاسگزار بودند اما فریسی پر بود از غرور وتکبر و باجگیر پر از ندامت و بغض از خطاهای خویش و سرافکنده

دعای باجگیر بسیار کوتاه بود او واقعاً گناهکار بود و به دلیل شدت گناهانش حتی چشمانش را به آسمان بلند نکرد. از این رو در توبه بر سینه خود زد و مختصر دعا کرد: “خداوند! به من گناهکار رحم کن….

این مثل به ما می اموزد که خداوند به قلب هر شخص می نگرد. و در درون باجگیر گناهکار توبه عمیق و اراده قوی برای تغییر را می بیند و در قلب فریسی تکبرو غروررا می بیند
در این میانه میتوان فهمید که خداوند تنها به عمق قلب ما نگاه میکند برای او کلمات زیبا و قوانین سخت شریعت را پاس داشتن اگر از سر تکبر و برتربینی ما نسبت به دیگران باشد هیچ ارزشی نخواهد داشت .خداوند تنها زمانی دعای ما را خواهد شنید که دعا یک فریادی از ته قلب و از درون ما باشد فروتنی در برابر عظمت و شکوه و بخشش او و ایجاد پتانسیل برای تغییر در ما مهم هست حتی اگر دعای ما هم چون باجگیر تنها از شش کلمه تشکیل شده باشد

فریسی چنان عمل کرد که گویی نه تنها به فضایل خود افتخار می کرد، بلکه همسایه خود را تحقیر می کند. و این گناه کوچکی از نظر خداوند نیست .ما چگونه می توانیم یک انسان را حتی دل خودتحقیر کنیم وقتی عیسی مسیح خداوند برای او مرد؟
علاوه بر ان ما خود پر از کاستی و نقص هایی هستیم که امکان دارد فضایل اخلاقی ان کسی که به ظاهر از نظر ما گناهکار هست از ما خیلی بیشتر باشد .پس ما در مقامی نیستیم که خویش را از دیگران برتر بدانیم چرا که تنها خداوند از واقعیت قلب همگان اگاه هست و نه ما ونه هیچ کس دیگر جز محبت کردن به یکدیگر حقی نداریم.
فریسی فقط از داشته هایش با تکبر از درگاه خداوند تشکر کرد و در واقع از گناهان و خطاهای خویش توبه نکرد.یادمان باشد اگر به کلیسامیرویم و اگر به برادران خویش از منظر برتری خویش نگاه کنیم از نظر خداوند ارزش کار خویش را ضایع کرده ایم
در واقع برای تقوای واقعی مسیحی همانگونه که باید به اعمال بیرونی چون کلیسا رفتن و دعا و … ممارست داشت از درون نیز میبایست فروتنی و محبت را در وجود خویش پرورش داد به گونه ای که حتی باجگیران و فاحشه ها را خوار و پست نشماریم و به انها نیز به چشم خانواده ی خویش نگاه کرده و جز محبت حس دیگری به انسانها نداشته باشیم
در واقع خودبینی و تکبر مبدا شروع دور شدن از جاده ی رسیدن به خداوند هست و بیراهه ای است که ما را از مسیر رسیدن به خانه ی خداوند خویش دور میسازد
باید مراقب بیماری خوره مانند چون فریسی گری باشیم و روح ما را درخویش نبلعد و دل پاک مارا الوده نسازد.
در انتها سخنان خویش را با این کلام خداوند به اخر میرسانم که: “زیرا هر که خود را برتری دهد، فروتن خواهد شد، اما هر که خود را فروتن سازد، سرافراز خواهد شد.”
خداوندا ،اگر در وادی تکبر و خودبینی سرگردانیم تو ما را به حکمت و جلال خویش با فروتنی و افتادگی و محبت پر کن و با تیغه ی برنده ی عشق خود ،قلب ما را از بیماری فریسی گری جراحی کرده و نجات ببخش..
آمین
عرفان زبرجدی

پاسخ ترک

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید